Blog

Afgelopen week werd (vooral in bibliotheekland) de tweede editie van de 'Week van de Leesclub' gevierd. In het kader van de festiviteiten van de landelijke organisatie Senia leidde ik in de bibliotheek van Amersfoort een zgn. pop-up leesclub rond het boek van  Rob van Essen, "De goede zoon". En de goede zoon was zelf ook aanwezig! En even als reminder...

Ik leerde het werk van Barry Smit kennen toen ik (in 2013) op zoek was naar een leeslijn tussen twee boeken van resp. Khalid Boudou en Abdelkader Benali. Mijn opgave was een boek te vinden om leerlingen, en dan vooral jongens, (jeugd)boeken te laten lezen die steeds iets meer leesinspanning zouden vragen, met als doel hen uiteindelijk een min of meer ‘literaire’ roman te laten lezen. Hoe kon ik deze jongeren, die bijna allemaal redelijk makkelijk ‘Iedereen krijgt klappen’ kunnen...

Jeroen Dera van de Radboud Universiteit Nijmegen liet eergisteren via FaceBook het volgende weten: "Fijn werknieuws: vandaag gehoord dat we onze startaanvraag over grensverleggend literatuuronderwijs (met veel aandacht voor adolescentenliteratuur) mogen uitwerken voor het programma Kortlopend Onderwijsonderzoek van NWO/NRO! Monter de kerstdagen in, en dan in 2020 de schouders eronder met Helma Van Lierop-Debrauwer, Maartje Vosters, Miriam Piters, Yke Schotanus en Stichting Lezen!" Dan is het misschien leuk om te weten dat de volgende titels wellicht deel gaan uitmaken van gelezen boeken...

Dat auteur Derk Visser werkzaam is in de jeugdzorg is niet verbazingwekkend. Hij ként zijn personages die hij tekent met een fijne pen. Haarscherp beschrijft Visser hoe zijn jonge protectionisten zich staande moeten zien te houden in een wereld die hen tot dan toe niet veel heeft geboden. Ze worden groot in vijandige omstandigheden die ze niet zelf gecreëerd hebben en waar ze maar weinig aan kunnen veranderen. Zijn ze kansloos in hun arbeidersmilieu? Zijn ze kansloos in onze ogen,...

  Het is natuurlijk geen pretje om de dreiging van teelbalkanker boven je hoofd te hebben hangen, maar dit zwaard van Damokles is voor een auteur als Christophe Vekeman onontkoombaar. Deze auteur zou zijn hoofpersonage in Mensen als ik nooit een vorm van bv. kleine tenenkanker  laten overkomen. Veel te suf! Vekeman schetst zichzelf nl. vrijwel altijd als een lone-wolf, een viriele dertiger of veertiger, een liefhebber van countrymuziek (en bier!), die de hele wereld aankan. Iemand die een gevierd schrijver...